Voor mijn gevoel zaten we nog niet zo lang geleden om tafel voor de eerste gesprekken over een theatershow van (bij) Robèrt, maar toen was het ineens al tijd voor de generale repetitie! En dan blijkt het allemaal nog erg spannend te zijn…

Het begon allemaal met een gesprek met Jean-Paul, een oude bekende van Robèrt en mij. Hij is producent en wilde graag iets met Robèrt in het theater. We hadden zelf ook al eens de mogelijkheden bekeken om zoiets te doen. Maar waarom zou je dat dan willen, vroeg iemand eens aan mij. Gewoon omdat ik denk dat het verhaal van een familiebedrijf zo gaaf is om te vertellen! Zelf kan ik daar eindeloos naar luisteren, overigens al voordat ik in een familiebedrijf terechtkwam.

In mijn vorige baan als beursorganisator genoot ik er al van als bezoekers of exposanten vertelden over hun familiebedrijven. De voorouders die iets begonnen zijn en alle andere generaties die daar iets aan toegevoegd hebben, iets dat past(e) bij hun tijd. Vaak zie je ook de strubbelingen op het moment dat het bedrijf overgaat naar de volgende generatie. De uittredenden vinden in het begin dat de nieuwe generatie het niet goed doet, of ze zijn bang dat het niet goed zal gaan. Daarbij vergetend dat hun voorouders hetzelfde van hen dachten…. Maar daarna ook de trots als het wel goed gaat.

Anders dan anders
Enfin, het verhaal van ons familiebedrijf dus. Jean-Paul zat aan tafel en we kwamen al gauw tot de conclusie dat we iets heel anders wilden doen dan een standaardtheatervoorstelling. Het idee ontstond om de gasten te ontvangen zoals je thuis ook je gasten ontvangt: aan tafel. In dit geval zou Robèrt dus niet alleen staan, maar het publiek uitnodigen om plaats te nemen op het podium. Vanuit dat uitgangspunt gingen we schrijven. Al gauw kwamen de verhalen bijna als vanzelf en werd dat schrijven dus ook schrappen. Uiteraard gaat het om herinneringen van Robèrt van vroeger, maar ook van de afgelopen jaren waarin we zo groeiden.

En toen was het maandagavond ineens tijd voor de generale repetitie. Daar bleek hoe moeilijk we het onszelf hebben gemaakt met onze originele ideeën: op zestig meter filmdoek wordt de gast meegenomen in het verhaal. Maar elk theater heeft een ander podium, dus hoe zet je de doeken neer? Die puzzel en hoe dan de beelden te projecteren, dat bleek zo’n uitdaging dat de generale niet doorging en we het publiek van die avond hebben moeten afbellen.

Showtime
Terwijl ik dit schrijf, is het de dag van de try-out in Oosterhout. Tweehonderd mensen komen vanavond vol spanning naar het theater. En geloof me: zij zijn niet de enigen. De gehele techniek, de regisseur, de collega’s en niet in de laatste plaats Robèrt en ik zijn net zo gespannen. Maar onder alles zit ook een vertrouwen dat het goed gaat komen. Alle neuzen staan dezelfde kant op. En we vinden het ook gewoon nog steeds heel erg gaaf wat we aan het doen zijn, en het lef dat nodig is om dit aan te gaan – wat als niemand het leuk vindt? – geeft ook de energie om tot het laatste moment door te werken en iets moois neer te zetten. Volgende week lees je over Robèrts ervaringen van de eerste échte voorstelling!

Wij gebruiken (analytische) cookies om ervoor te zorgen dat we u de beste ervaring op onze website kunnen bieden.