Natuurlijk is het een eer als ze je vragen. En ik dacht meteen: ja, leuk! Ik houd van spelletjes! Maar meteen daarna kwamen ook de vragen. Wat betekent het voor het bedrijf als ik al na één aflevering weer thuis zou zijn? En als het wél goed zou gaan: kan ik wel zo lang weg? En wat gaat er allemaal nog gebeuren voordat het zover is? Inderdaad, ik ben een van de deelnemers van het nieuwe seizoen van Wie is de mol!

Ik schreef in mijn columns voor het Oisterwijkse nieuwsblad al meerdere keren over mijn ‘reis naar Suriname’. Maar terwijl ik dus zogenaamd hielp bij het opzetten van bakkerijen in Suriname, deed ik in werkelijkheid in de binnenlanden van Colombia mee aan het gaafste televisiespel van Nederland. Natuurlijk kan ik verder nog helemaal niets zeggen over wat en wie ik allemaal heb gezien en hoe lang ik daar ben geweest…

Mijn deelname aan Wie is de mol is één van die dingen waar Pirjo en ik vooraf meerdere malen goed over hebben gesproken voordat we er een klap op gaven. Er is immers zoveel onzeker. Voordat je überhaupt weet of je mag meedoen, moet je verschillende tests ondergaan, zowel psychologisch als fysiek. Ook weet je pas op het allerlaatste moment voor vertrek of je de mol bent of niet. En alsof het niet al ingewikkeld genoeg is, moet je van tevoren alles regelen voor de verschillende scenario’s. Want wat als je na enkele dagen alweer in het vliegtuig naar huis zit en de rest van de tijd niet naar huis mag? Je kunt immers niet weer zomaar je ‘gewone leven’ in stappen: mensen mogen niet kunnen terugrekenen hoeveel afleveringen je het al dan niet hebt volgehouden…

Ook hoor je pas op de dag van vertrek waar je eigenlijk naartoe gaat, en met wie. Dat vond ik misschien nog wel de spannendste dag. Alle deelnemers moesten zich op een bepaalde plek en op een bepaalde tijd melden op Schiphol. Allemaal na elkaar, want een groepje bekende Nederlanders bij elkaar is natuurlijk verdacht rond de tijd dat het programma wordt opgenomen, en de media zitten erbovenop! De programmaleiding keek rond of het rustig genoeg was, gaf dan een subtiel seintje, en dan pas kreeg je het ticket met de bestemming en je handboek met mededeelnemers. Snel weer verspreiden, nog even afscheid nemen van je lief en boarden maar. Toen ik de gate doorliep, voelde het dan ook alsof het echte werk ging beginnen: op naar een nieuw avontuur!

Gelukkig kan ik nu eerlijk zijn tegen iedereen, maar toen ik daar liep realiseerde ik me maar al te goed: vanaf dat moment kon ik niemand meer vertrouwen – en niemand mij!

 

Fijne dagen!
Robèrt

(Foto: Avrotros)

Wij gebruiken (analytische) cookies om ervoor te zorgen dat we u de beste ervaring op onze website kunnen bieden.